Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΑΣ

3η ΧΡΟΝΙΑ
2ο ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2016

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ


Αφηγητής: Να μαι και γω, Πάνω στην ώρα την καλή ήρθα. Να σας γνωρίσω την οικογένεια του

Ζαχαρία. Από δω ο μπαμπάς του Ζαχαρία
.
Μπαμπάς: Πιάστο…πιάστο ρε… που κοιτάς ρε στραβάδι… δε βλέπει κοτζάμ μπάλα ο βλάκας.

Αφηγητής: Φραπέ, καναπέ, χαβαλέ, δε βαριέ…

Μπαμπάς: Μπράβο μεγάλε, είσαι Θεός. Είσαι Ήρωας ρε, έλα… έλα… α να χαθείς ρε βλάκα…

Αφηγητής: Από δω η μαμά του Ζαχαρία.

Μαμά: Πιο σιγά δεν μπορείς; Μας πήρες τα αυτιά.

Αφηγητής: Δεν της βγήκε η πασίεντζα.

Ζαχαρίας: Ναι ρε πατέρα πιο σιγά, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

Αφηγητής: Αυτός είναι ο Ζαχαρίας, παίζει με το κινητό, ρίχνει και μια ματιά στο βιβλίο της ιστορίας,

Μπαμπάς: Να πας στο δωμάτιο σου αν θέλεις ησυχία… Εδώ παίζει ο θρύλος…

Ζαχαρίας: Μάνα… μητέρα… ρε μάνα δεν ακούς;

Μαμά: Τι θες ρε παιδάκι μου, άντε τράβα στο δωμάτιο σου να διαβάσεις σαν άνθρωπος.

Ζαχαρίας: Μητέρα, να σε ρωτήσω κάτι;

Μαμά: Και γω θα το ξέρω; Αφού όλο μου λες ότι τίποτα δεν ξέρω…

Ζαχαρίας: Θέλω την άποψη σου…

Μαμά: Για ρώτα να δούμε…

Ζαχαρίας: Εσύ τι πιστεύεις, υπάρχει Θεός;

Μπαμπάς: Θεός, Θεός είσαι… Θεός μεγάλε…

Μαμά: Και περιμένεις να σου απαντήσω εγώ σε κάτι τόσο σοβαρό; Εδώ απαντούν σοφοί και επιστήμονες. Περίμενε να το γράψω στο λάπτοπ να δούμε τι θα βγάλει: Υ-π-α-ρ-χ-ε-ι – Θ-ε-ο-ς, ερωτηματικόν…

Ζαχαρίας: Ρε μάνα, εγώ σου μιλάω σοβαρά και εσύ με κοροϊδεύεις; Ψάχνω την αλήθεια. Δεν είμαι μωρό παιδί πια, έχω μεγαλώσει, το έχεις καταλάβει; Ψάχνω την αλήθεια… και την αλήθεια μόνο ένα άνθρωπος που με αγαπάει μπορεί να με βοηθήσει να τη βρω…

Αφηγητής: Άντε να δούμε τι θα του απαντήσει η Ελληνίδα μάνα…

Μάνα: Λοιπόν, η αλήθεια… Η Αλήθεια είναι ότι πέρασε η ώρα και πάλι αδιάβαστος θα πας στο σχολείο. Κοίταξε κακομοίρη μου, να ανεβάσεις τους βαθμούς σου. Αυτή είναι η δική σου δουλειά… και αν κάποιος αποδείξει ότι υπάρχει Θεός, θα το μάθεις αμέσως, αφού όλη τη μέρα στο Internet είσαι…

Ζαχαρίας: Ουφ, δεν μπορώ να συζητήσω μαζί σας, δεν με καταλαβαίνει κανένας πάω για ύπνο.

Πατέρας: Κοιμάσαι ρε… Ξύπνα…

Ζαχαρίας: Καληνύχτα πατέρα.

Πατέρας: Α΄…πριν πας για ύπνο, περίμενε θέλω να μιλήσουμε. Χριστούγεννα έχουμε σε μια βδομάδα. Θέλω να μου πείτε τι θέλετε από την αγορά να κάνω και γω το πρόγραμμα μου.

Ζαχαρίας: Χριστούγεννα έχουμε… Χριστό δεν έχουμε… άντε καληνύχτα πατέρα, καληνύχτα μητέρα…

Πατέρας: Τι έπαθε αυτός;

Μητέρα: Μπαίνει στην εφηβεία και τα ψάχνει όλα… ψάχνεται… πως το λένε… Σημερα οι νέοι έχουν άποψη για όλα…

Αφηγητής: Στο σημείο αυτό, πρέπει να κλείσετε όλοι τα μάτια σας. Όλοι όμως… Όλοι… εντάξει; Και δεν θέλω ζαβολιές. Όχι δεν σας έχουμε κάποια έκπληξη. Απλά σε μια καθώς πρέπει παράσταση, στο σημείο αυτό, πρέπει να έχουμε σκοτάδι επί σκηνής. Να σβήσουν τα φώτα δηλαδή… Θα σας πω εγώ πότε θα ανάψουν τα φώτα. Λοιπόν ο Ζαχαρίας πήγε για ύπνο και τώρα θα δείτε και σεις το ίδιο όνειρο που είδε και ο Ζαχαρίας. Όχι εσείς μη κοιμηθείτε… Ανοίξτε τα μάτια…Και τώρα!…ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ!!!


Ζαχαρίας: Που βρίσκομαι;

Γιατρός 1: Στο νοσοκομείο της Αλήθειας. Σοβαρά δεν ξέρεις που βρίσκεσαι; Τότε η περίπτωση σου είναι πιο σοβαρή απ ότι φαίνεται εδώ…(κοιτάζει τα χαρτιά του)

Γιατρός 2: Πως ονομάζεσαι;

Ζαχαρίας: Ζαχαρίας.

Γιατρός 2: Αυτό το όνομα. Η κυβέρνηση της Αλήθειας το έχει απαγορέψει. Εξ άλλου είναι πολύ παλαιό. Η κυβέρνηση της Αλήθειας προτιμά να δίνει ονόματα λουλουδιών στα παιδιά. Το όνομα σου πλέον θα είναι Υβισκος.

Ζαχαρίας: Πάλι καλά που δεν είναι Μπρόκολος.

Γιατρός 2: Βγάζεις γλώσσα μικρέ Υβισκε;

Γιατρός 1: Τι ηλικία έχεις Υβισκο; Υβισκο… Υβισκο… εσύ είσαι ο Υβισκος… Τι ηλικία έχεις λοιπόν;

Ζαχαρίας: Δώδεκα ετών είμαι.

Γιατρός 1: Είσαι δώδεκα ετών και πιστεύεις ακόμη σε παραμύθια; Σήμερα το έτος 2060; (παίρνει από τα χέρια του Ζαχαρία το βιβλίο που κρατά) Για να δω τι διαβάζεις; Μμμμ… Χριστουγεννιάτικες ιστοριες!!!

Γιατρός 2: Τι είναι Χριστουγεννιάτικες;

Γιατρός 1: Τα Χριστούγεννα ήταν μια γιορτή παλιά που απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση της Αλήθειας και αντικαταστάθηκε με τη γιορτή της Γαλοπούλας.

Γιατρός 2: Και τα βιβλία επίσης απαγορεύτηκαν από την κυβέρνηση της Αλήθειας και αντικαταστάθηκαν με τις οθόνες… γιατί ένα βιβλίο μπορεί να λέει ψέματα ενώ μια οθόνη ποτέ… Πάντως Υβισκο, αυτή την επέμβαση πρώτη φορά θα την κάνουμε σε δωδεκάχρονο. Συνήθως γίνεται σε μικρότερα παιδιά για να μην έχουν καμιά ανησυχία και καμιά αμφιβολία για την Αλήθεια.

Γιατρός 1: Κάποτε έλεγαν από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την Αλήθεια. Η κυβέρνηση στην υπηρεσία της Αλήθειας, ελέγχει όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, για να είναι η Αλήθεια αληθινή.
Η κυβέρνηση της Αλήθειας δεν θέλει τρελούς. Θέλει όλα τα μικρά παιδάκια να έχουν στο κεφαλάκι τους το τσιπάκι της Αλήθειας. Δεν θα πονέσεις καθόλου Υβισκο. (ο γιατρός βάζει ένα περίστροφο στο κεφάλι του Ζαχαρία). Με ένα ΚΛΙΚ θα ξέρεις την Αληθινή Αλήθεια.

Αφηγητής: Αχ πόσο θα τρόμαξε το πουλάκι μου… Τι όνειρο κι αυτό… εφιάλτης… Τώρα τι κάνει στη βιβλιοθήκη; Να δεις που ψάχνει το βιβλίο που είδε ότι κρατούσε στο όνειρο του… Τις Χριστουγεννιάτικες ιστορίες. Του το είχε κάνει δώρο η γιαγιά του αυτό το βιβλίο και ήταν το αγαπημένο του… Τι σας έλεγα; Το βρήκε… (ο Ζαχαρίας διαβάζει από το βιβλίο και τον παίρνει ο ύπνος, καθιστό με το πρόσωπο πάνω στο ανοιχτό βιβλίο)
Αφηγητής: Στο προηγούμενο όνειρο ήμουν από μακριά, να μου πήγε… αυτοί μπορεί να είχαν απαγορεύσει και τους αφηγητές…
Α… σ΄ αυτό το όνειρο θα μπω και γω, έχουν γλέντι καλέ, πάω να βοηθήσω. Γλέντι όπως τον παλιό καλό καιρό. Δεν το χάνω με τίποτα…

Μπαίνουν όλοι μαζί κρατώντας ο καθένας από κάτι.
(τραπεζομάντιλα, πιάτα, πιατέλες, σουπιέρες, ποτήρια, βάζο με λουλούδια, μαχαιροπήρουνα)

Καλεσμένος 1: Έχουμε να βρεθούμε όλοι μαζί να κάνουμε Χριστούγεννα από τότε που ήμαστε εμείς παιδιά. Και όλο αυτό χάρη στο Ζαχαρία. Μπράβο Ζαχαρία. Εσύ θα συνεχίσεις την παράδοση του τόπου μας και της οικογένειάς μας.

Καλεσμένος 2: Και τώρα παιδιά είμαστε! Να είναι Χριστούγεννα και να μην αισθάνεται κανείς παιδί, πρέπει να είναι μεγάλη δυστυχία. (κερνάει κρασί σε όλους)

Καλεσμένος 3: Θυμάμαι παλιά στο χωριό μαζευόμασταν παραμονή τα παιδιά και πηγαίναμε να πούμε τα κάλαντα σ΄ όλα τα σπίτια. Όλες οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές, κι όλα τα σπίτια μύριζαν βούτυρο και κανέλλα. Είχαμε και καλαθάκια μαζί μας και μας φιλεύανε σε κάθε σπίτι
με κουραμπιέδες, κουλουράκια, μελομακάρονα, δίπλες… αλλά δεν τρώγαμε τίποτα απ’ αυτά γιατί θα κοινωνούσαμε τα ξημερώματα. Τα πηγαίναμε στα σπίτια μας και τα τρώγαμε τα Χριστούγεννα. Όλα τα σπίτια, τα Χριστούγεννα είχανε απ’ όλα τα καλά επειδή οι πιο πλούσιοι έστελναν καλάθια με τα χρειαζούμενα στους πιο
φτωχούς, και όπου υπήρχαν χήρες και ορφανά, αυτή τη μέρα δεν τους έλειπε τίποτε. Άλλη η ζωή στο χωριό τότε. Υπήρχε φτώχια αλλά υπήρχε και αγάπη, νοιαζότανε ο ένας τον άλλον.

Καλεσμένος 4: Θυμάστε που μας στέλνανε τότε σαν παιδάκια παραμονή Χριστουγέννων νύχτα- νύχτα να πάμε να ταΐσουμε τη βρύση;
Άλλος κράταγε στάρι, άλλος βούτυρο, άλλος φακές, άλλος γάλα και έπρεπε να πάμε αμίλητοι ως τη πηγή να τα ρίξουμε μέσα και να πούμε «όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η σοδειά» και γεμίζαμε νερό στα σταμνάκια μας και γυρίζαμε στα σπίτια μας, γέλια… γελούσαμε πολύ, χωρίς λόγο… έτσι για να γελάσουμε…

Καλεσμένος 5: Σε κάθε σπίτι έκαιγε στο τζάκι ένα τεράστιο κούτσουρο, έπρεπε να καίει από τα Χριστούγεννα έως των Φώτων, για να μην μπορούν να κατέβουν οι καλικάντζαροι από την καμινάδα να μαγαρίσουν το σπίτι και τα φαγητά μας. Αλλά αυτό που ακόμα με συγκινεί είναι η λειτουργία των Χριστουγέννων. Πριν χαράξει ξυπνάγαμε, βάζαμε καθαρά και ζεστά ρούχα και πηγαίναμε στην εκκλησία. Η Θεία λειτουργία των Χριστουγέννων είναι η ωραιότερη του χρόνου. Ελάτε να ψάλουμε όλοι μαζί πριν φάμε «η Παρθένος σήμερον…»

Η σκηνή αδειάζει και μένει ο Ζαχαρίας να κοιμάται πάνω στο βιβλίο με τις Χριστουγεννιάτικες ιστορίες.

Μητέρα: Εδώ κοιμάσαι αγοράκι μου, γιατί δεν πας στο κρεβατάκι σου;

Ζαχαρίας: Μαμά, πόσα χρόνια έχουμε να πάμε στο χωριό! Χριστούγεννα ποτέ δεν έχουμε πάει… Πάμε μόνο το καλοκαίρι και αν…
Σε παρακαλώ μητέρα, ας πάμε στο χωριό να κάνουμε Χριστούγεννα, να δούμε και τη γιαγιά και τον παππού. Εντάξει; Να πάρω τηλέφωνο τη γιαγιά να της το πω;

Αφηγητής: Έλα καλέ τι σου ζητάει το παιδί, κάνε του το χατίρι…

Μητέρα: Εντάξει… (ο Ζαχαρίας παίρνει τηλέφωνο)

Αφηγητής: Είδες πόσο εύκολα την έπεισα;

Ζαχαρίας: Έλα γιαγιά, τι κάνεις; Και μεις καλά είμαστε όλοι. Άκου γιαγιά, θα έρθουμε τα Χριστούγεννα στο χωριό. Θα ψήσω και τα ξαδέρφια μου να μαζευτούμε μια φορά όλη η οικογένεια…Α! γιαγιά θα πάμε και στην εκκλησία έτσι; Και θέλω να μου μάθεις τον ύμνο που λέει «η Παρθένος σήμερον…» Α: γιαγιά ξέρεις τι ανακάλυψα; Ότι υπάρχει Θεός…
και τα Χριστούγεννα θα το μάθουν όλοι…

Μπαμπάς: (μπαίνει ενθουσιασμένος) Τελικά υπάρχει Θεός… υπάρχει Θεός, σας λέω… το τελευταίο λεπτό βάλαμε γκολ… το καταλαβαίνετε; Υπάρχει τελικά Θεός ρε σεις…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου